پس آگاهي آمد به اسفنديار

شاعر : دقيقي

که کشته شد آن شاه نيزه گزار پس آگاهي آمد به اسفنديار
کنون کين او خواست خواهد همي پدرت از غم او بکاهد همي
بخواهد نهد پيش دشمنش روي همي گويد آن کس کجا کين اوي
و کرد ايزدش را برين بر گواي مر او را دهم دخترم را هماي
بدين سان کند گفت هنگام بد کي نامور دست بر دست زد
چو او را به رزم اندرون ديدمي همه ساله زين روز ترسيدمي
که بختش جدا کرد تاج از سرا دريغا سوارا گوا مهترا
که کند از زمين آهنين کوه را که کشت آن سيه پيل نستوه را
برادرش را داد و خود رفت پيش درفش و سرلشکر و جاي خويش
به صف اندر استاد چون نره شير به قلب اندر آمد بجاي زرير
گرفت آن درفش همايون به دست به پيش اندر آمد ميان را ببست
همه از در تاج و همتاي شاه برادرش بد پنج دانسته راه
که لشکر شکستن بدي کيش اوي همه ايستادند در پيش اوي
که اي نامداران و گردان شاه به آزادگان گفت پيش سپاه
به دين خداي جهان بگرويد نگر تا چه گويم يکي بشنويد
که کس بي‌زمانه نمردست نيز نگر تا نترسيد از مرگ و چيز
چه نيکوتر از مرگ در کارزار کرا کشت خواهد همي روزگار
که کافر پديد آيد از پاک دين بدانيد يکسر که روزي است اين
مجوييد فرياد و سر مشمريد شما از پس پشتها منگريد
نگر تا نترسيد ز آويختن نگر تا نبينيد بگريختن
زماني بکوشيد و مردي کنيد سر نيزه‌ها را به دام افگنيد
که بانگ پدرش آمد از کوهسار بدين اندرون بود اسفنديار
همه مرمرا چون تن و جان من که اي نامداران و گردان من
که از بخش ما نيست روي گريغ مترسيد از نيزه و گرز و تيغ
به جان زرير آن نبرده سوار به دين خدا اي گو اسفنديار
که من سوي لهراسپ نامه نوشت که آيد فرود او کنون در بهشت
که گر بخت نيکم بود دستگير پذيرفته‌ام اندر آن شاه پير
به اسفنديارم دهم تاج و گاه که چون باز گردم ازين رزمگاه
ورا خسروي تاج بر سر نهم سپه را همه پيش رفتن دهم
دهم همچنان پادشاهي ورا چنان چون پدر داد شاهي مرا